Ale od początku.

W zeszłym roku nastąpił niezwykły przełom w dziedzinie systemów 4-procesorwych czyli tzw. grubych węzłów. Stało się to za sprawą wprowadzenia przez AMD procesorów O61xx i kontynuowania trendu w serii O62xx

AMD zrównał w cenie procesory 2- i 4- podstawkowe, bo za każdym razem w węźle montowany jest ten sam procesor, który może być użyty i w konfiguracji 2-podstawkowe i w 4-podstawkowej.

Praktycznie  1szt. maszyny AMD z 4 procesorami jest w tej samej cenie jak 2 szt. maszyn  AMD z 2 procesorami.  Decyzja jaki system kupić zależy teraz od klienta.

Z powyższą strategią „zgodził się” INTEL. Obecnie produkowana seria INTEL Sandy Bridge (E5-xxxx) będzie od Q3’2012 występować w wersji 4-podstawkowej. Jaka będzie dokładna cena nie wiadomo, ale z pewnością układy INTEL o mocy obliczeniowej porównywalnej do AMD będą w podobnych cenach. Pozostałe, szybsze pewnie będą droższe.

Mapa rozwoju procesorów i INTEL i AMD na najbliższy okres obok.

Przedstawiona wcześniej strategia cenowa stanowi przełom. Obecnie procesor INTEL 4-podstawkowy jest nawet 6-krotnie droższy niż 2-podstawkowy. W cenach węzłów obliczeniowych przekłada się to nawet na 4-krotnie wyższą cenę za zestaw 4-podstawkowy  niż 2 zestawy węzłów 2-podstawkowych przy porównywalnej sumarycznej mocy obliczeniowej.

Skoro możemy za ten sam budżet kupić moc obliczeniową w postaci węzłów 4-podstawkowych albo 2-podstawkowych to, które wybrać? Oczywiście 4-podstawkowe.

Komunikacja „na płycie” jest około 10 razy szybsza niż komunikacja nawet najszybszym łączem INFINIBAND. Dowodzą tego wyniki testów przeprowadzone przez HP i MELLANOX. Zawarte są w artykule http://www.mellanox.com/pdf/whitepapers/FTL-HP-Mellanox.pdf. Tabela z najważniejszymi danymi poniżej. Jak widać opóźnienie w komunikacji „na płycie” (shared memory) jest od 6 do10 razy mniejsze niż INFINIBAND.

Dodatkowym atutem oprócz szybkości będzie niższa cena za klaster z węzłami  4-podstawkowymi niż 2-podstawkowymi. Będziemy przecież potrzebowali mniej portów INFINIBAND, bo część z nich zostanie zastąpiona połaczeniami “na płycie”. Taki wybór technologiczny jest sprzeczny z obecną obiegową opinią, która jako oczywistość zakłada użycie węzłów 2-podstawkowych. Ale musimy pamiętać, że opinia powstała ona w czasach gdzie użycie węzłów 4-podstawkowych, poza szczególnymi przypadkami,  miało mały sens ekonomiczny.

Teraz jedynie możemy czekać na notowania TOP500 i pojawienie się systemów 4-procesorowych. Interesujące będzie jaką osiągną sprawność w teście LINPACK.

Na przeciw tym niedogodnością stawiane są systemy wirtualizujące komputery osobiste czyli w skrócie VDI-ie (Virtual Desktop Infrastructure) . Stworzyliśmy więc u siebie w laboratorium przykładową konfiguracje. Wykorzystaliśmy do tego celu system dostarczany przez Vmware (Vmware View VDI 5.0) . Do stworzenia środowiska uruchomieniowego dla 250 PC-tów wystarczyły nam 2 serwery blade-owe HP klasy BL685c G7 chodzące w klastrze HA i DRS (niezawodnościowy i wydajnościowy) , każdy wyposażony w cztery, szesnasto-rdzeniowe procesory AMD Opteron i 512GB Ramu. W pełni redundantną sieć komunikacyjną zapewniają 4 konwergentne  insterfejsy 10G (ze wsparciem dla FCoE), w które wyposażony jest każdy z tych serwerów, podłączone do modułów HP Virtual Connect FlexFabric, a dalej do przełączników 10G (w naszym przypadku model HP A5820-24XG). Serwery dzięki konwergentnym interfejsom i modułowi FlexFabric połączyliśmy do macierzy HP P6500 (udoskonalony model znanej już HP EVA (Enterprise Virtual Array)). Jako stacje klienckie wykorzystaliśmy terminale HP T5740e z Windowsem 2009 Embedded i oprogramowaniem zabezpieczającym dysk przed zapisami, każdy o wielkości na tyle niewielkiej, że można taki terminal podczepić za monitorem komputerowym, tak aby zupełnie nie zajmował miejsca na biurku! (a czy mówiłem już że terminale HP są pozbawione JAKICHKOLWIEK elementów ruchomych i są ZUPEŁNIE bezgłośne ).

Sam Vmware View integruje się w pełni z usługami domenowymi Microsoft i w pełni korzysta z ułatwień administracyjnych jakie oferuje ten system i jednocześnie je rozszerza. Stworzenie nowej grupy PC-tów, które będą pracować na naszych 2ch serwerach sprowadza się do wykreowania puli, w której każdy kolejny komputer będzie się powielał z przygotowanego wcześniej wzorca, na podstawie zdefiniowanego wcześniej pliku z konfiguracją. Następnie przypisuje się tą pule do użytkowników lub grupy użytkowników zapisanych w domenie Microsoft (Active Directory). TYLE! Od tej chwili każdy użytkownik, który ma możliwość połączenia przy pomocy view klienta (z poziomu terminala, lub tabletu (tak, tak …klient połączeń z Twoim PC-tem jest również dostępny na androida i/lub Apple iOS, umożliwiając tym samym dostęp do komputera właściwie z każdego punktu na świecie).

A co z programami? Wraz z wirtualizatorem i systemem VDI VMware dostajemy aplikacje o nazwie ThinApp. Umożliwia ona przygotowanie paczek z programami i przyporządkowanie ich do danych pul z wirtualnymi PC-tami albo dostarczanie ich STRUMIENIOWO, bez instalowania na lokalnych dyskach (na lokalnych (zwirtualizowanych) dyskach przechowywane są tylko zmiany jakie dokonuje użytkownik). Dzięki takiemu podejściu, użytkownik może sobie uruchomić jednocześnie nawet kilka wersji oprogramowania office (np. wersje 2000, 2007, 2010 jednocześnie(!)… ), dzięki temu wymiana oprogramowania jest właściwie niezauważalna przez klienta i sprowadza się do przygotowania odpowiedniej, nowej paczki z danym programem.

Najlepsze jest to, że jak już będziemy mieć przygotowane nasze pule komputerów i delegowane do nich paczki z programami to “kupienie” nowego PC-ta i jego uruchomienie zajmuje dokładnie tyle co zmienienie w konfiguracji cyferki oznaczającej ilość dostępnych desktopów z bieżącej na kolejną.  TYLE! Nowy PC-et sam się wykreuje, skonfiguruje, podłączą się do niego wszystkie wymagane programy i będzie gotowy do działania. A czy wspominałem już, że taki system jest zupełnie odporny na destruktywne działanie użytkowników? Poczynając od stacji klienckich (terminali), które można zabezpieczyć przed wprowadzeniem zmian na dysku (po restarcie takiego terminala wszystko wraca do pierwotnej, wcześniej zdefiniowanej formy) a kończąc na samych wirtualnych desktopach (wszak skasowanie i założenie od nowa komputera jest proste jak dwa kliknięcia). Baaa, możemy nawet ustawić, aby takie PC-ty w nocy same się kasowały i odtwarzały na czysto, od nowa.

Nie zapominajmy również, że “nasze 250 PC-etów” zużywa tyle prądu co dwa serwery HP blade, na których one chodzą, Nie zapominajmy, że ze względu na to, że nasze serwery mają w pełni redundantną infrastrukturę zasilania i chłodzenia, oraz to że pracują w klastrze niezawodnościowym są właściwie odporne na dowolną awarię sprzętową, a więc, tym samym dostępne non-stop. Nie zapominajmy, że wszystkie nasze PC-ty są zarządzane z jednego, centralnego miejsca, że mogą być backupowane na zasoby dyskowe i/lub nośniki taśmowe.

Czy już wiecie jak będzie wyglądać przyszłość komputera osobistego? My tak!

Przepaść w przepustowości jaka dawniej była pomiędzy INFINIBAND 4x QDR, a ETHERNET 1Gb zniknęła. Obecnie w rozwiązaniach serwerowych HP porty LOM są standardowo ETH 10Gb, a dodatkowa karta INFINIBAND osiąga dla 4x QDR przepustowość 40Gb(dla FDR 56Gb). Czyli w sprawie przepustowości mamy jasny obraz. Stosunkiem 40 (56) : 10 wygrywa INFINIBAND nad ETHERNET. Prostotę osądu zaburza jedynie serwer HP BL685c G7. Choć za nim pewnie pójdą następne. Maszyna ta ma już na starcie wbudowane 4 porty ETH 10Gb. Powoduje to, że runda przepustowość w tym wypadku kończy się remisem 40 (56) : 40 ze wskazaniem na INFINIBAND.

A co jeśli chodzi o opóźnienia, o których miała być mowa? Jak wiemy w przypadku przesyłania małych pakietów przepustowość nie ma znaczenia. Liczy się opóźnienie. Jaka jest różnica opóźnienia pomiędzy ETHERNET 10Gb w porównaniu z INFINIBAND 4xQDR? Odpowiedź przypadkiem znalazłem we wspólnych testach firmy TIBCO, HP i MELLANOX. Cały artykuł znajduje się tutaj http://www.mellanox.com/pdf/whitepapers/FTL-HP-Mellanox.pdf. Dotyczy wpływu wielkości pakietów na czas komunikacji, ale przy okazji dokonano również porównania pomiędzy różnymi mediami komunikacyjnymi. Najcenniejsze jest to, że opóźnienia mierzono za każdym razem w tym samym miejscu stosu komunikacyjnego i za pomocą tych samych narzędzi co pozwala je bezpośrednio porównać. Przytoczę tylko najważniejszy fragment z podsumowania wyników:

Wynika z niego, że różnica opóźnienia (latency) pomiędzy INFINIABND, a ETHERNET 10Gb to wielkość około  30%. Zaskoczeniem może być fakt, że nie jest to rząd wielkości (nanosekundy kontra mikrosekundy) jaki był w czasach ETHERNET 1Gb. Niestety nie mamy odpowiedzi jaki wpływ ma różnica 30% w opóźnieniu na czas obliczeń w realnych aplikacjach. Czekamy na dociekliwych, którzy zmierzą się z tematem. Jedno jest pewne: przepaść  pomiędzy ETHERNET, a INFINIBAND w klastrach obliczeniowych za sprawą standardu ETHERNET 10Gb zrobiła się mniejsza. Może już jest to tylko nieduży rów do przeskoczenia przy sprzyjających okolicznościach?

Wśród wielu Administratorów panuje przeświadczenie, że aktualizacja firmware`u na urządzeniach nie przynosi żadnych efektów i nie jest wymagana.

Naszym zdaniem jest całkowicie odwrotnie,a zaniedbywanie tej operacji w dłuższym okresie czasu prowadzi do wielu komplikacji i problemów z naszą infrastrukturą.

W tym artykule omawiamy jak HP wspiera administratorów w tej ważnej kwestii …

Aktualizacja firmware`u urządzeń to same zalety. Do głównych z nich należą:
- poprawa napotkanych błędów w poprzednich wersjach
- poprawa wydajności pracy urządzeń
- zwiększenie bezpieczeństwa pracy urządzeń (szczególnie ważne w przypadku przełączników, routerów, urządzeń IPS, IDS)
- aktualizacja współpracy z najnowszymi urządzeniami wprowadzonymi na rynek
- obsługa nowych protokołów i standardów
- całkowicie nowe funkcje urządzenia,

Dla HP utrzymywanie aktualnego firmware`u na urządzeniach jest na tyle ważne, że możecie spotkać się z odmową przyjęcia urządzenia do serwisu, jeśli będzie posiadało zbyt stare oprogramowanie układowe. HP w swojej umowie gwarancyjnej, na którą się zgadzamy w momencie zakupu urządzenia, wymaga od użytkowników regularnej aktualizacji firmware`u.

Będąc administratorem dużej infrastruktury IT składającej się na wiele urządzeń, nie tylko HP, jest bardzo trudno utrzymać aktualny firmware wszystkich urządzeń. Samo sprawdzanie stron www producentów urządzeń i porównywanie wersji może trwać dniami lub tygodniami.

HP wychodząc naprzeciw administratorom systemów IT, wprowadziło wiele usprawnień i maksymalnie ułatwiło to zadanie.

1. Baza produktów w jednym miejscu

HP Stworzyło stronę WWW na której z jednego miejsca możemy znaleźć interesujące nas urządzenie i zobaczyć dla niego wszystkie wersje firmware`u oraz oprogramowania. W znaczący sposób przyspiesza to wyszukiwanie i instalowanie nowego oprogramowania urządzeń.

Strona WWW to: https://hp.com/support/downloads

Równie interesującą stroną może być dla nas: https://hp.com/support/manuals gdzie zajdziemy bazę całej dokumentacji dotyczącej wszystkich urządzeń HP.

2. Automatyczne powiadomienia.

Ponieważ ciągłe sprawdzanie i porównywanie wersji firmware`u na stronie HP i na naszym urządzeniu jest czasochłonne, HP stworzyło specjalny newsletter.

Musimy wykonać kilka kroków:

- Rejestrujemy się w serwisie HP Support Alerts – Zapisujemy się na Newsletter “Driver and Support Alerts”
- Z bazy danych produktów HP wybieramy posiadane przez nas urządzenia.
- Cieszymy się z automatycznych powiadomień przychodzących wprost na naszą skrzynkę pocztową

Przykładowy e-mail, który otrzymamy wygląda następująco:

3. Pełna automatyzacja

Dla Administratorów, którzy posiadają dużą infrastrukturę IT, np. klastry obliczeniowe składające się z setek serwerów, HP przygotowało potężne narzędzie o nazwie HP System Insight Manager.

Jest to oprogramowanie, które umożliwia nam automatyzację procesów związanych z aktualizacją firmware`u umożliwiając:

- wykonanie inwentaryzacji całości sprzętu HP (i nie tylko) zainstalowanego w naszej infrastrukturze IT
- wykonanie raportu z listą posiadanego przez nas firmware`u na każdym urządzeniu
- automatyczne porównanie posiadanych wersji firmware z aktualnie dostępnymi na stronie HP
- wskazanie urządzeń wymagających nałożenia krytycznych poprawek oprogramowania układowego
- automatyczną aktualizację firmware na urządzeniach

Oprogramowanie HP SIM potrafi o wiele więcej niż opisane powyżej, i zasługuje na osobny artykuł na ten temat. Więcej o HP SIM dowiedzieć możecie się na stronie http://hp.com/go/sim

Mam nadzieję, że przekonałem Was do aktualizacji oprogramowania układowego. Dzięki przedstawionym narzędziom, można to zadanie w znaczny sposób ułatwić, a nawet w pełni zautomatyzować.

Rozważając zastosowanie kart ETHERNET 10Gb trzeba pamiętać o fakcie, że wykorzystanie przepustowości takiej karty nastąpi tylko wtedy gdy zainstalowana będzie w złączu PCI x8.

Najważniejsze różnice występujące pomiędzy kartami to:

• Zastosowany rodzaj głównego układu sterującego tzw. chipset.

HP stosuje układy firm: QLOGIC i kupiony przez QLOGIC firmy  NETXEN, MELLANOX CX2, EMAULEX BE2 i BE3 oraz BROADCOM

• Rodzaj możliwych do obsadzenia wkładek światłowodowych (dla serwerów DL).

Nie we wszystkich kartach można zastosować wkładki LR (jednomodowe)

• Rodzaj współpracujących przełączników wirtualnych  (dla serwerów BL).

Starsze karty współpracują tylko z przełącznikami Flex-10, a nowsze z Flex-10 oraz FlexFabric

Karty ETHERNET 10Gb do złączy MEZZANINE działają we wszystkich serwerach BL, karty do serwerów DL są uniwersalne i w zestawie posiadają oba rodzaje zaślepek tzw. standardowy i niski.  Dla serwerów DL wyposażonych w karty NC375i istnieje specjalny rodzaj modułu ETHERNET 10Gb, który nie zajmuje złącza PCI i pozwala uzyskać porty ETHERNET 10Gb.

Tabela poniżej zawiera syntetyczne informacje.

Dotychczas byliśmy przyzwyczajeni, że przełączniki marki HP mają DOŻYWOTNIĄ gwarancję z wymianą sprzętu na następny dzień roboczy wraz z dożywotnią możliwością pobierania najnowszych uaktualnień do oprogramowania układowego (IOS-y). Obecnie trochę się to pozmieniało.

Mam nadzieje, że poniższa tabela trochę ułatwi poruszanie się w tym zagadnieniu:

Niestety wielu administratorów widząc same zalety kopii migawkowych zapomniało o jednym ważnym problemie jakim jest spójność danych w momencie robienia snapshotu.

Rozwiązaniem tego problemu są Inteligentne snapshoty zaimplementowane w rozwiązaniach macierzy HP LeftHand o których dzisiaj słów kilka…

Snapshot to nic innego jak kopia danej partycji/LUN. Główną zaletą snapshotów jest ich niewielka zajętość miejsca. Kopia migawkowa to tak naprawdę zbiór wskaźników do rzeczywistych danych. Jedynie w momencie zmian na partycji źródłowej wskaźniki zastępowane są rzeczywistymi danymi.

Zasada działania kopi migawkowych:

Kliknij zdjęcie aby powiększyć

Pojawia się pytanie co dzieje się z danymi, które są zapisywane w trakcie inicjalizacji snapshotu. Mimo, że zrobienie snapshotu trwa sekundy bądź nawet milisekundy spójność naszych danych może zostać utracona. Co gorsze, prawdopodobieństwo takiego zdarzenia rośnie drastycznie w momencie robienia kopii migawkowej partycji na której znajdują się dane baz danych, gdzie mamy dużo transakcji. Oznacza to, że backup oparty o snapshoty takich danych jak bazy SQL czy pliki Exchange nie mają sensu ponieważ nie są spójne.

Jest rozwiązanie… :)

HP rozwiązało ten problem wprowadzając Application Managed Snapshots. Rozwiązanie to wspiera aktualnie systemy Windows Server 2003 oraz Windows Server 2008 w wersji 32 oraz 64 bitowej. Działanie Inteligentnego snapshotu polega na zainstalowaniu w systemie Windows specjalnego dodatku nazwanego „HP LeftHand P4000 VSS Provider (VSS Provider)”. Jest to nic innego jak usługa, która wykorzystuje znany wszystkim mechanizm Microsoft Volume Shadow Copy Service. VSS pozwala „wyciszyć” operacje wykonywane na partycji której snapshot wykonujemy dzięki czemu zostaje zachowana pełna spójność danych.

Proces tworzenia snapshotu z wykorzystaniem usługi VSS:

Kliknij zdjęcie aby powiększyć

Dzięki powyższemu podejściu do wykonywania kopii migawkowych  mamy pewność, że nasz snapshot ma w pełni zachowaną spójność danych i może zostać użyty do backupu i przywracania danych.

Do działania wyżej wymienionej funkcjonalności wymagany jest dodatkowy pakiet HP LeftHand P400 DSM for MPIO. Jest to nakładka, która  dodaje nowe funkcjonalności do Inicjatora iSCSI Microsoftu.

Standardowa wtyczka MPIO (Multi Pathing IO) udostępnia nam takie funkcje jak:

• redundancja ścieżek I/O
• przełączanie ścieżek, tzw. fault-tolerance
• load balancing I/O na dostępne ścieżki

Dzięki instalacji dodatku  HP LeftHand DSM  i korzystając z rozwiązań macierzy HP LeftHand zyskujemy dodatkowo:

• automatyczne dodawanie ścieżek w momencie pojawienia się nowej kopii danych w klastrze LeftHand
• dodatkowa ścieżka z zapytaniami administracyjnymi (administrative path)
• operacje odczytu trafiają tylko do węzłów w klastrze LeftHand, które rzeczywiście posiadają wymagane dane
• operacje zapisu trafiają tylko do węzłów które mają zapisać dane zgodnie z wybranym poziomem replikacji ( 2,3-way replication)

Schemat działania wtyczki HP LeftHand DSM:

Kliknij zdjęcie aby powiększyć

Reasumując można powiedzieć, że wśród rozwiązań macierzy iSCSI dostępnych na rynku, macierze HP LeftHand charakteryzują się dużym zestawem dodatkowych funkcjonalności.

Oprócz opisanych powyżej snapshotów, w cenie dostajemy również podwójne zabezpieczenie danych (Network Raid), asynchroniczną replikację danych (Remote Copy) oraz możliwość rozłożenia danych na RAID geograficzny (Mulit Site-SAN).

Dodatkowo HP zaprezentowało wirtualną macierz o nazwie HP LeftHand Virtual SAN Appliance, która zbudowana została z myślą o wirtualnym środowisku VMware. O możliwościach VSA można przeczytać w poniższym wpisie na naszym blogu: “Wirtualna macierz, rewolucja czy ewolucja?”

Zalety wirtualizacji serwerów zauważyli również konstruktorzy macierzy dyskowych w firmie HP. Efektem ich pracy jest wirtualna macierz dyskowa HP LeftHand Virtual SAN Appliance. Czy jest to rewolucja w postrzeganiu i budowie pamięci masowych, czy może naturalny kierunek rozwoju macierzy i unifikacji naszej infrastruktury ?

1. Teoria

Pierwsze zaskoczenie jakie pojawia się przy zakupie HP VSA to sposób dostarczenia. Po macierzy spodziewamy się kontrolerów, miejsca na dyski, okablowania. W przypadku HP VSA dostajemy zestaw plików, przystosowanych do uruchomienia jako maszyna wirtualna w systemie VMware ESX. Działanie wirtualnej macierzy VSA polega na przejęciu kontroli nad lokalnymi dyskami serwera ESX i prezentacji ich jako target iSCSI.

Ilustrację działania pokazuje poniższy rysunek:

Dzięki temu, że każde środowisko wirtualne składa się z co najmniej dwóch maszyn ESX, HP VSA wyposażono w mechanizm Network RAID polegający na synchronizacji danych pomiędzy dwoma maszynami. Uzyskujemy dzięki temu podwójne zabezpieczenie danych. Pierwszym poziomem zabezpieczenia jest poziom RAID skonfigurowany na lokalnych dyskach DAS, natomiast drugim poziomem zabezpieczenia jest synchroniczna replikacja danych pomiędzy serwerami wirtualnymi VSA.   Sumaryczna pojemność wszystkich maszyn VSA widziana jest z jednego panelu zarządzającego i może być oferowana serwerom poprzez protokół iSCSI lub NFS.

Dzięki przedstawionemu podejściu, możemy całkowicie zrezygnować z zewnętrznej pamięci masowej i użyć lokalnych dysków twardych zainstalowanych w naszych serwerach ESX.

Ponadto HP VSA posiada wszystkie funkcje jakich oczekujemy od nowoczesnej pamięci masowej:

- snapshots, smartclone

- thin provsioning

- remote copy

- Network RAID

- centralny panel zarządzający

- podwójny poziom zabezpieczeń

- kopie migawkowe (snapshot) zarządzane przez aplikację (zachowanie spójności danych).

- wbudowane wsparcie dla Multi-site cluster (RAID geograficzny)

- wsparcie dla środowisk wirtualnych desktopów (smartcolne)

- certyfikacja VMware SAN/Storage solution

- certyfikacja VMware Site Recovery Manager

- wsparcie dla VMware DR, HA, Vmotion

- integracja z HP Data Protector Zero Downtime Copy

- integracja z VMware SRM udostępniające pełne wsparcie dla mechanizmów Vmware Disaster Recovery

2. Praktyka

Do testów wykorzystałem środowisko złożone z dwóch maszyn HP Blade 460c G6 oraz lokalnego storage jakim był MDS600 wyposażony w 6 dysków SAS 10k, 146GB. Każdemu z serwerów zostało przypisane po 3 dyski. Sama instalacja systemu HP VSA jest banalnie prosta i sprowadza się do importu pliku vmx do naszego serwera VMware ESX.

Następnym krokiem jest zaprezentowanie lokalnej przestrzeni dyskowej naszej nowej maszynie wirtualnej. Krok ten wykonujemy na każdym serwerze ESX, na którym chcemy wykorzystać lokalne dyski jako współdzielony storage.

Cały proces instalacji i konfiguracji zostal przedstawiony na podanej stronie

Po obejrzeniu filmu instalacja VSA była bardzo prosta i intuicyjna.

Po wstępnej konfiguracji klastra można przejść do prezentacji naszych nowo stworzonych lunów.

Na załączonym filmiku nagrałem jak zaprezentować dysk poprzez iSCSI maszynom ESX.

Dzięki wirtualizacji macierzy przekształciliśmy nasz lokalny storage w obu serwerach ESX w macierz iSCSI, która replikuje się poprzez sieć. Dzięki temu możemy w pełni korzystać z wszystkich możliwości jakie daje nam oprogramowanie VMWare takie jak, HA lub Vmotion.

Jak widać wirtualne macierze są bardzo dobrym rozwiązaniem i sprawdzają się szczególnie dobrze w przypadku gdy chcemy przekształcić lokalny storage serwerów ESX w macierz iSCSI. Bardzo atrakcyjna cena i duża funkcjonalność  powodują , że tego typu rozwiązanie sprawdzi się w wielu instalacjach i projektach, gdzie wymagana jest niezawodna pamięć masowa i duża funkcjonalność.

Przykładowy filmik przedstawiający podłączenie dysków z MDS-a do serwera blade oraz wyniki z prostego testu wydajnościowego wykonanego w środowisku naszego laboratorium znajdziecie poniżej:

Film z konfiguracji HP Modular Disk system 600 (MDS600)

Do workstacji HP ws460g6 wyposażonej w kontroler P700 podłączono 4 dyski SAS z MDS-a, o pojemności 146GB każdy. Na workstacji zainstalowany jest system operacyjny MS Windows 2008 HPC wraz z oprogramowaniem HP Array Configuration Utility (dostepne wersje pod windows i linux), które umożliwia w graficzny sposób (oraz po CLI) konfiguracje zasobów macierzowych przyłączonych do serwera/workstacji. Na filmie przedstawiono zarządzanie przy pomocy narzędzi graficznych. Oczywiście możliwe jest również zarządzanie przy pomocy protokołu SSH i linii komend.

Jak widać z powyższego filmiku chwilowy transfer na poziomie 1GB/s jest jak najbardziej do osiągnięcia

Firmy, które wdrażały sieci SAN kilka lat temu nie przewidywały dużej rozbudowy swojego środowiska. Skutkowało to brakiem konfiguracji zoning`u i okresowych aktualizacji środowiska. Administratorzy uznali, że jeśli coś działa, to powinno działać cały czas. Niestety w miarę rozbudowy środowiska zaczynają pojawiać się problemy z wydajnością a nawet dostępnością urządzeń SAN. Nowe urządzenia posiadają najnowszy firmware, który zdarz się, że nie jest kompatybilny z wersjami wcześniejszymi. Brak aktualizacji doprowadza do momentu, w którym potrzebując nowych funkcjonalności nie możemy ich wykorzystać ponieważ nasze urządzenia nie posiadają aktualnych wersji firmware, które tą funkcjonalność udostępniają.

W ostatnim czasie mieliśmy okazję przeprowadzić aktualizację kilku środowisk SAN. Konfiguracje z jakimi mieliśmy do czynienia to głównie środowisko SAN składające się z:

• obudowy Blade C7000, C3000 wraz z serwerami HP Blade 685c G5, 460c G5
• obudowy Blade p-class z serwerami BL40p, BL20p G4
• pamięć masowa HP EVA 4000, HP EVA 4400
• pamięć masowa MSA 1500cs, MSA2312fc
• biblioteki taśmowe MSL6030, MSL6060

Początki… czyli compatibility

Najważniejszą kwestią jaką należy sprawdzić w momencie rozpoczynania prac przy aktualizacji środowiska to wersje firmware które mogą ze sobą współpracować.

Tutaj z pomocą przychodzą nam release notes oraz różnego rodzaju “Compatibility matrix” udostępniane przez HP.

Głównymi elementami, które należy brać pod uwagę to wersje firmware dla:

• kart FC HBA
• switchy FC
• kontrolery macierzy SAN

HP udostępnia specjalny portal, SPOCK, poświęcony tylko i wyłącznie środowiskom pamięci masowych. Znajdziemy tam wszystkie informacje odnośnie budowy, modernizacji i kompatybilnośći urządzeń HP SAN.

Część 1. Przełączniki SAN

Większość spotkanych przez nas przełączników to “Brocade 4Gb SAN Switch for HP c-class BladeSystem”

Należy pamiętać, że w trakcie aktualizacji firmware switch na chwilę przerywa operacje I/O więc bardzo ważne jest posiadanie dwóch switchy oraz prawidłowo skonfigurowanej konfiguracji multipathingu na serwerach, które uzyskują dostęp do pamięci masowej.

Najstarsza wersja firmware switchy dostępna na stronie HP to 5.0.5c . W naszym przypadku najniższą wersję jaką mieliśmy okazję zobaczyć na switchu to wersja 5.0.0.

Firma Brocade zezwala na update switchy maksymalnie co dwie wersje. Nie ma możliwości przejścia z wersji 5.0.0 do wersji najnowszej (na dzień dzisiejszy 6.2.2a).

Tutaj pojawia się problem dostępności odpowiednich wersji firmware na stronie HP.

Przejście z wersji 5.0.5 do 5.3.1a wymaga aktualizacji do wersji 5.1.x lub 5.2.x, której niestety nie można pobrać ze strony HP. Jedynym rozwiązaniem jest kontakt z HP, który wystawi nam potrzebną wersję na swoim ftp lub pobranie odpowiedniej wersji z innej strony.

Podobna sytuacja występuje przy przejściu z wersji 5.3.1 do wersji 6.x.x. Tu również komenda firmwaredownlaod odmawia nam aktualizacji bezpośrednio do wersji 6.1.x. Należy użyć wersji 6.0.x.

Do aktualizacji przęłącznika FC brocade potrzebujemy:

• odpowiednią wersję firmware
• serwer ftp
• dostęp do konsoli CLI lub WEB GUI przełącznika

Pobrany firmware umieszczamy w postaci rozpakowanej na koncie ftp i następnie logujemy się do przełącznika.

Update switcha odbywa się poprzez wydanie komendy firmwaredownload.

Aktualizacja sprowadza się do podania adresu IP serwera ftp oraz danych dostępowych.

W wersjach firmware 5.x.x , mimo że w manualu producent nie wymaga, należy podać pełną ścieżkę do pliku release.plist. Na przykład w wersji firmware 5.0.5c znajduje się on w podkatalogu SWBD29. Należy wówczas podać ścieżkę /userftp/v5.0.5c/SWBD29/release.plist

W wersjach 6.x.x plik release.plist jest wykrywany automatycznie więc wystarczy podać ścieżkę do katalogu z rozpakowanym firmware.

Proces aktualizacji firmware z wersji 5.0.0 do wesji 6.2.2a wygląda następująco:

version: 5.0.0 -> 5.0.5c ->5.2.1b -> 5.3.1a -> 6.0.1 -> 6.1.0g -> 6.2.0a -> 6.2.2a

Należy pamiętać aby wszystkie przełączniki aktualizować na przemian, nie dopuszczając do zbyt dużych różnic pomiędzy wersjami firmware na przęłącznikach.

—

W części drugiej omówimy budowę zoningu w środowisku SAN, czy jest nam potrzebne, i dlaczego odpowiedź brzmi TAK.